برگ سوم

باطنش رو دیگه نمی شناختم،خیلی صمیمی رفتار می کردیم اما...

به قول شعر فریدون مشیری که می گفت: ما هرکدام رفته به دنبال سرنوشت،من دیگر آن نبودم و او دیگر آن نبود...

همون روز ، آخرین دیدارمون شده تا به امروز که 2 سال می گذره.

دیگه دلم مثل قبل براش تنگ نمیشه،آخه دیگه خیلی از هم فاصله داشتیم.

دیگه اون دوستهای خودشو داشت و مشغله هاشو و من هم...

خیلی زمان به سرعت گذشت.

فقط خاطره ها موندن، فقط اشک ها و لبخندها،درس و دانشگاه و خنده های دسته جمعی توراه دانشگاه

بزرگ شدیم، خیلی زود بزرگ شدیم، اسم خواستگار میومد می خندیدم و یه بیخیال زوده هنوز می گفتم و الفرار

می ترسم؛از ازدواج، از تعهد، از اینکه منو نفهمه

خیلی حساسم واین نقطه ضعفمه.خیلی زیادی وابسته میشم و این چیزی بود که مانع داشتن دوست پسر برای من بود.

من جنبه داشتن دوست پسر رو نداشتم. عاشق میشدم وحساس ، ضربه می خوردم.

آدمی بوم که از افراد اطرافم خیلی تجربه کسب می کردم. ومی دیدم دوستامو که چه ضربه هایی خوردن...

برای همین هیچوقت دستی تو دستم قرار نگرفت و نخواستم. آره خودم تنهایی رو انتخاب کردم.

تنهایی هزار بار بهتر از داشتن کسیه که با بودن و نبودنش عذاب می کشی.